pot i flegma

gdy rzeczywistość wymaga mobilizacji
a wyzwania rysują się na horyzoncie jak ostre noże
wyłączam guzikiem na karku czucie.
idę przed siebie jak naćpany żołnierz i robię to, co do mnie należy.
zawsze tak samo - z prostym przedziałkiem i w wypolerowanych sztybletach.
po wszystkim robi się głucho, a powietrze zastyga
ciepłe i gęste
a ja powoli zaczynam oddychać.

pierwszy głęboki oddech wypełnia płuca po same obojczyki,
krew zaczyna krążyć, aż dociera do bladych i zimnych tkanek
nabieram ludzkich kolorów, łagodnieją moje kontury.
chcę już iść dalej, włączyć kolejny bieg, ale czasami tak się nie da
czasem moje ciało jest mądrzejsze i robi wbrew temu, co jaśnie homunculus prawi
pokazuje swoją wyższość nad zadufaniem wiecznie głodnego człeka
i gorączkuje, dławi kaszlem, omdlewa
żeby w końcu wywalczyć trochę bezcelowości i dryfowania.
więc jestem: zlana potem, rzygająca flegmą, spuchnięta jak zepsute jabłko
znowu musiałam tutaj zajrzeć, żeby zrozumieć, że nigdzie nie muszę pędzić.


ghostpoet - x marks the spot (feat. nadine shah)