prosto

parę prostych zasad:

spać kiedy się chce

okłady z kota wskazane, nawet szujowatego (to dla zdrowia psychicznego)

nie pić podczas posiłku, najwyżej pół godziny po

rano szklanka ciepłej wody z cytryną a potem ciepłe śniadanie

spacery, dużo spacerów (lepiej się oddycha, lepiej się śni)

i jak najszybciej zaszczepić się na grypsko.

dodam ponad wszystko: mniej nonszalancji i ignorancji w ogóle

i idzie jakoś przetrwać.

gdy wzroku nie przyćmiewa mi wżarte w kościec poczucie wyobcowania

zauważam, że wokół roi się od ludzi

ciepłych, zainteresowanych, chcących kontaktu

(może też są samotni w środku?).

moje chłodne spojrzenie łagodzą zwyczajne sprawy

zaproszenie na przechadzkę, wspólne jedzenie ciastek przy herbacie

nie odrzucam tych okazji ad hoc, jak przyszło mi robić

czekając na coś większego, goniąc za króliczkiem.

zamiast tęsknić biernie za zamkniętą przeszłością

próbuję chwytać to, co jest.

i myślę sobie:

może tak zaczyna się przyjaźń?