house of cards

ja wciąż pamiętam każdy szczegół tamtego życia chodzę po tym mieszkaniu, gdy wszyscy śpią zaglądam z jakąś świętością do ciężkich szaf wygładzam wschodni obrus w jadalni chłonę dźwięki najlepszej muzyki, bezkrytyczna, upojona. klatkę rozrywa mi paląca tęsknota, jest jak pasożyt nie ma żadnego medykamentu, który by mnie oswobodził. i tak od dekady. dokładnie tam zamknęło się moje życie. najwyraźniej zapamiętane, najczulej wspominane wraca do mnie w snach i czuję ulgę - uf, wszystko wróciło, już jestem. zawieszenie. nigdy nie zacznę żyć teraz, nawet w tak kluczowym momencie. melody gardot - four women czy tam naprawdę było moje miejsce? parę ulic dalej, wiele lat temu?

jest noc pierwsza bezsenna nie z powodu panicznego nadmyślenia pierwsza bez snu z czystej ekscytacji czekam do poranka licząc, że to wszystko wciąż jest prawdziwe. jak to bure niebo za szybą jak chłód północnego wiatru wdzierającego się do mieszkania jak wszystkie skrzeczące mewy w moim ukochanym nadmorskim mieście. chciałam mieć wszystko zaplanowane, podejmować decyzje, obliczać a życie wybrało za mnie. pomimo surowych diagnoz, zimnego laboratorium w mojej waginie zakpiło z tej niezwykle sztucznej instytucji, gdzie wszystko wzbudza ten sam niepokój co żony ze Stepford. wygląda na to, że to 5 tydzień rewolucji. stało się niemożliwe. to nasze ciągłe zaskakiwanie. Kevin Morby - Harlem River

ja już chyba nie umiem w poezję stałam się twarda jak szkło i przezroczysta wszystko przeze mnie widać. moje ostatnie słowa uruchomiły potężną lawinę lekarze zaczęli rozmawiać po łacinie, a na głowie było coraz mniej piór. wyobrażałam sobie, że w moim żołądku wyrósł las piękny, gęsty i dziki. w przerwach między śnieniem czekałam na wyrok budziły mnie dzwony kościelne albo letnia gorączka i bach! dostałam szansę od życia tylko nieśmiało pytam jak to przyjąć, że niemal wszystko się skończyło że otarłam się o koniec że pożegnałam się w duchu i poczułam, że każdy mój krok do tego miejsca prowadził? bawię się w niebezpieczną grę w chowanego z życiem i całkiem poważnie uznaję to wszystko za niebyłe.

śmieszne, milczałam tak długo, jak trwa ciąża a ja jestem pusta - niezmiennie. za to zapłodniło mnie życie całą paletą doświadczeń. trochę nie wiem, jak je poskładać w małym, wygniecionym pudełku jak spleść w jakąś miłą materię ten splątany bieg spraw jak dzielnie spojrzeć w lustro nazywając rzeczy po imieniu. czasami biegnę przed siebie ile sił w płucach śmieję się wniebogłosy a czasami walę głową mur i na końcu gardła ściskam płacz. teraz jestem gdzieś pomiędzy. moje ulubione miejsce mam zarezerwowane piękne atłasowe siedzisko o kolorze głębin jezior ja, topielica. być może nie mogę mieć dzieci być może moja mama umiera co jeśli nie będzie jej, a ja nią się jeszcze nie stanę? a co było dokładnie 10 lat temu wydawało się wieczne śmieszne, nie?

długa, pusta cisza. pozwoliłam sobie kolejny raz sprowadzić wszystko do pustej strony nie gromadzę zbędnych słów, a może już żadne z nich nie mają dla mnie znaczenia. tyle lat na pierwszej stronie notatnika zapisuję surowe: "trać coś codziennie" i chyba ta piękna nauka weszła mi w krew. moją słabą, skąpą i zazdrosną krew. zablokowałam się na poezję, zaczęłam ją krytykować. uczestniczę w jakimś nienazwanym wyścigu w jedynej przestrzeni, która była wolna od wszelkich not. może to kolejna z tych pięknie smutnych rzeczy, która przemija, mimo wszelkich protestów wydobywających się z samego dna trzewi a może ja się znowu zmieniam, jak to było setki razy w moim śmiesznym żyćku. jak już o nim mowa, to lubi płatać mi figle bezduszne i karcące, tak zimne aż wszystko boli, gdy próbuję oddychać. i tak, gdy okiełznałam szaleństwo lęku przed własnym popierdoleniem w roli matki i nawet przyznałam przed sobą, że tak, jestem gotowa i chcę to moje zatrute cia...

gdy rzeczywistość wymaga mobilizacji a wyzwania rysują się na horyzoncie jak ostre noże wyłączam guzikiem na karku czucie. idę przed siebie jak naćpany żołnierz i robię to, co do mnie należy. zawsze tak samo - z prostym przedziałkiem i w wypolerowanych sztybletach. po wszystkim robi się głucho, a powietrze zastyga ciepłe i gęste a ja powoli zaczynam oddychać. pierwszy głęboki oddech wypełnia płuca po same obojczyki, krew zaczyna krążyć, aż dociera do bladych i zimnych tkanek nabieram ludzkich kolorów, łagodnieją moje kontury. chcę już iść dalej, włączyć kolejny bieg, ale czasami tak się nie da czasem moje ciało jest mądrzejsze i robi wbrew temu, co jaśnie homunculus prawi pokazuje swoją wyższość nad zadufaniem wiecznie głodnego człeka i gorączkuje, dławi kaszlem, omdlewa żeby w końcu wywalczyć trochę bezcelowości i dryfowania. więc jestem: zlana potem, rzygająca flegmą, spuchnięta jak zepsute jabłko znowu musiałam tutaj zajrzeć, żeby zrozumieć, że nigdzie nie muszę pę...