melodrama

zabawne, jakiś czas temu zapisałam, że zawsze jest jakieś wiadro wody tudzież kwasu
w tę albo tamtą, ale jednak.
nie widziałam tego przez zaparowane soczewki, zadymioną głowę.
mgła musiała ułożyć się w trawie, żebym mogła w niej moczyć stopy
podejść pod walijskie wzgórza i odetchnąć pełną piersią
uśmiechać się do morza

and there's no tragedy in that

należało się rozliczyć z upiorami, żeby dojść do prostego wniosku
że zasługuję na dobrą osobę
i taką jestem też ja.
melodramatycznie raz ciągnie, raz wije się czas
jesień znowu pachnie liśćmi, zamiast dławić zgnilizną
niebo jest jogurtowe, albo cudownie miodowe, już nie bure, ni stalowe
śmiech zamiast trzeszczeć i pękać w uszach, wydaje się być melodyjny
a ludzie mają gładsze twarze.
długo maszerowałam ramię w ramię z goryczą i paroma jej kolegami
minęły dwa kalendarzowe lata
znowu czuję, że ten świat jest mój.

Glen: Well, you know what it's like when you first sleep with someone you don't know?
Russell: Yes.
Glen: It's... you, like, become this blank canvas and it gives you an opportunity to project onto that canvas who you want to be. That's what's interesting because everybody does that.
Russell: So do you think that I did it?
Glen: 'Cause you did. Well, what happens is while you're projecting who you want to be... this gap opens up between who you want to be and who you really are. And in that gap, it shows you what's stopping you becoming who you want to be.